| |
Jan Fabre (°Antwerpen, 1958) staat in binnen- en buitenland bekend als een van de meest vernieuwende en veelzijdige kunstenaars van zijn tijd. Hij heeft zich de voorbije 25 jaar geprofileerd als performancekunstenaar, theatermaker, choreograaf, operamaker, theaeterauteur en beeldend kunstenaar. In elk genre dat hij bespeelt, verlegt hij grenzen. Al die jaren is zijn artistieke parcours gecontesteerd gebleven.
Eind de jaren zeventig maakt de nog heel jonge Jan Fabre furore als performance artiest; tijdens zijn 'money performances' steekt hij pakken geld van het publiek in brand om met de as tekeningen te maken. In 1982 legt hij met Het is theater zoals te verwachten en te voorzien was een fragmentatiebom onder het zitvlees van het toenmalige theaterbestel. De bevestiging komt twee jaar later met De macht der theaterlijke dwaasheden op uitnodiging van de Biënnale van Venetië. Deze twee voorstellingen staan in alle literatuur over hedendaags theater en reizen de wereld rond. Inmiddels is Jan Fabre uitgegroeid tot een van de meest veelzijdige kunstenaars van de internationale scène. Hij breekt met de codes van het bestaande theater door er 'real time performance' in te brengen -- 'levende installaties' noemt men ze soms -- en hij onderzoekt radicale choreografische mogelijkheden om de klassieke dans te hernieuwen.
Het lichaam in al zijn gedaanten is van in de vroege jaren tachtig tot nu, het centrale voorwerp van zijn onderzoek. Zijn theaterteksten vormen een bijzondere collectie miniaturen met een open schriftuur. De recente producties (Je suis sang, Tannhäuser, Angel of Death, Quando l'uomo principale... om er maar een paar op te noemen) hebben ruime, internationale weerklank. De uitnodiging om in 2005 het Festival d'Avignon artistiek mee gestalte te geven, kan zonder twijfel worden gezien als een (voorlopige) bekroning van zijn werk als podiumkunstenaar.
In 2007 creëerde Jan Fabre, op uitnodiging van de Salzburg Festspiele, Requiem für eine Metamorphose dat later ook tijdens de RuhrTriennale en het Vilnius Festival werd vertoond. Eind 2007, creëerde hij met Chantal Akerman en Wolfgang Rihm I am a Mistake voor een aantal Europese concerthuizen. In 2008 schreef en choreografeerde hij de theater- en danssolo Another Sleepy Dusty Delta Day voor Ivana Jozic. Uitgangspunt voor dit werk was de gelijknamige legandarisch hit van Bobbie Gentry. Deze solo werd in 2010 hernomen door Artemis Stavridi.
In januari 2009 ging in Santiago de Chile Orgy of Tolerance in première. Deze productie voor 9 peformers die (de grenzen van) onze consumptiemaatschappij onderzoekt en bevraagt, werd meermaals bekroont en tourde wereldwijd. In 2010 ging het derde deel van een trilogie in première, die Jan Fabre schreef en regisseerde voor Dirk Roofthooft: zowel de monologen "De keizer van het Verlies", "De koning van het plagiaat" als deel 3, "De Dienaar van de schoonheid" werden in het Nederlands én in het Frans opgevoerd.
Januari 2011: première PROMETHEYS LANDSCAPE II
|
|
|
|
