BINNENKORT IN TROUBLEYN/LABORATORIUM ANTWERPEN
TAAL: Spaans & Catalaans gesproken | Engelse boventiteling
TICKETS: € 10,00
| Vrijdag 27 november TRY-OUT (18u30 - 22u30) | TICKETS |
De voorstelling duurt vier uur, zonder pauze.
Het publiek kan de zaal naar wens betreden en verlaten.
Kleine snacks (chips, chocolade, fruit) en drankjes zijn voor, tijdens en na de voorstelling verkrijgbaar aan onze bar.
WHO REMEMBERS THE DONKEYS?
“Ik wil de Spaanse ellende niet voorstellen als een probleem dat verklaard moet worden, maar als een ervaring die doorleefd moet worden. Een ellende die niet alleen economisch is, maar ook intellectueel, moreel, spiritueel en emotioneel. Een ellende die we hebben geërfd en waarvan we, op een bepaalde manier, hebben leren houden.” — Alexandre Rodríguez i Fons, regisseur
Schrijver, regisseur en performer Alexandre Rodríguez i Fons, die in zijn artistieke praktijk onder meer samenwerkt met het Spaanse gezelschap La Casa de Asterión, verblijft momenteel als artist in residence bij Troubleyn/Laboratorium in Antwerpen. In het kader van zijn residentie presenteert hij een bijzondere try-out van Who Remembers the Donkeys?, een vier uur durende theatrale reis naar de donkerste uithoeken van de Spaanse geschiedenis. Geïnspireerd door Nietzsches visie op het tragische theater als een viering van het leven in al zijn schoonheid en verschrikking, transformeert de voorstelling eeuwen van collectieve herinneringen tot een koortsachtig spektakel waarin wreedheid en tederheid, lachen en wanhoop met elkaar botsen.
Spanje wordt een theatraal landschap van beelden, herinneringen en ruïnes, waarin eeuwen geschiedenis samensmelten in een groteske droom. Van de armoede en sociale hypocrisie in Lazarillo van Tormes, de beroemde Spaanse satire uit de 16e eeuw, tot de verontrustende visioenen van Francisco Goya, de schaduwen van de Franco-dictatuur en de tegenstrijdigheden van het hedendaagse kapitalisme: verleden en heden zijn niet langer van elkaar te onderscheiden. De doden blijven spreken. De goden blijven offers eisen.
Geïnspireerd door Goya's Los Caprichos ('De Grillen', 1799), zijn beroemde reeks satirische prenten die de duistere kanten van de menselijke natuur blootlegt, ontvouwt de voorstelling zich in een opeenvolging van indringende theatrale beelden. Monniken met bedekte gezichten geven zich over aan de ritmes van een rave, rivaliserende koningen wedijveren in absurde machtsvertoningen en de Sjamaan van het Kapitaal predikt een nieuwe religie van geld en consumptie. Door middel van dans, groteske humor en krachtige fysieke beelden komen het heilige en het vulgaire, schoonheid en verschrikking met elkaar in botsing.
Centraal in dit theatrale vagevuur staat een verdwaald kind, Xiquet, een teder Valenciaans woord voor kind. Op zoek naar de weg naar huis ontmoet hij de filosoof Friedrich Nietzsche, die zijn gids wordt door een wereld die zich ergens tussen leven en dood bevindt. Toch biedt de onschuld van het kind geen ontsnapping aan de verschrikking. Geboren in een geschiedenis waarvoor hij niet heeft gekozen, moet hij de confrontatie aangaan met wat hij heeft geërfd. Zijn drie vragen over de Waarheid geven vorm aan een reis waarin inzicht niet noodzakelijk tot antwoorden leidt.
“We willen ons bevrijden van onze ouders, onze goden, onze instellingen en onze Geschiedenis; en toch willen we ook naar huis terugkeren. We willen geen kinderen meer zijn, terwijl we bang blijven om volwassen te worden.” — Alexandre Rodríguez i Fons
Who Remembers the Donkeys? is een theatraal ritueel van overdaad en zuivering, dat ons confronteert met alles wat de mensheid liever zou vergeten en met de onmogelijkheid om volledig te ontsnappen aan wat we hebben geërfd. Een orgiastische viering van de Spaanse ellende en een provocerende reflectie op de wereld die we achterlaten.
Tekst & regie: Alexandre Rodríguez i Fons
Productie: Raül Perales
Assistentie: Inés J. Borrell
Lichtdesign: Andrés Piza
Uitgevoerd door: Ivette Codina, Ariadna Colomer Daviu, Natàlia Mas, Giorgia Paolillo, Alexandre Rodríguez i Fons, Héctor Vidondo en Julieta Vilà
Fotograaf: Mateo Ibarra
Residentie ondersteund door Troubleyn/Jan Fabre
Met oprechte dank aan Troubleyn/Jan Fabre, Fabra i Coats, Palau Alòs, Teatre Kaddish
