Wie spreekt mijn gedachte?

Wie spreekt mijn gedachte? is een beklijvende theatertekst, geschreven door Jan Fabre in 1980. Deze hypnotiserende solo, vertolkt door de Spaanse actrice Ivette Codina, duikt in de gedachtenwereld van een overgevoelig persoon die door de geluiden, beelden en gewaarwordingen van de omringende wereld tot het uiterste wordt gedreven.

De voorstelling, die deels een bekentenis en deels een hallucinatie is, ontvouwt zich als een stortvloed van gedachten, herinneringen en waarnemingen. Elk gefluister wordt een verstoring, elk detail een obsessie. Luisteren en kijken worden handelingen van overleven. Met haar poëtische taal, ritmische herhalingen en treffende beeldspraak verkent de tekst de fragiele grens tussen werkelijkheid en illusie, authenticiteit en imitatie. Kwetsbaarheid wordt kracht. Gevoeligheid wordt weerstand.

Gedurende de hele voorstelling fungeert boter als een terugkerend motief. Rijk, sensueel en bederfelijk, doet het denken aan een stof die van oudsher door alchemisten werd gebruikt en later werd omarmd door de kunstenaar Joseph Beuys, voor wie vet transformatie, energie en overleven belichaamde. Ooit in overvloed geconsumeerd vóór de vastentijd, roept het een wereld op die zweeft tussen genotzucht en onthouding, overdaad en verdwijning. Hier wordt boter een kwetsbaar monument voor alles wat onvermijdelijk wegsmelt: genot, schoonheid en de illusie van bestendigheid.